سؤال ماتریسی: کجا عالی است و کجا فاجعه
ماتریس ده گویه را در یک صفحه جا می‌دهد. همین مزیت، روی موبایل به بزرگ‌ترین عیبش تبدیل می‌شود.
سؤال ماتریسی (جدولی) چند گویه را با یک طیف مشترک در یک جدول می‌گذارد. ردیف‌ها گویه‌اند، ستون‌ها درجه.
کجا بهترین انتخاب است
- وقتی چند گویه دقیقاً یک طیف مشترک دارند.
- وقتی می‌خواهید پاسخ‌دهنده گویه‌ها را با هم مقایسه کند، نه جدا جدا.
- وقتی گویه‌ها کوتاه‌اند (کمتر از ۶–۷ کلمه).
مثال خوب: «هر مورد را از نظر رضایت امتیاز بدهید: حجم کار / همکاران / ابزار / فضای فیزیکی».
کجا فاجعه است
روی موبایل. جدول ۵ ستونه روی صفحه‌ی ۳۷۵ پیکسلی یا افقی اسکرول می‌خورد یا آن‌قدر کوچک می‌شود که کاربر ستون اشتباه را می‌زند. اگر بیشتر پاسخ‌دهنده‌هایتان موبایلی‌اند، ماتریس باید روی موبایل به کارت‌های جداگانه تبدیل شود — هر گویه یک بلوک با گزینه‌های زیر هم.
وقتی گویه‌ها بلندند. ردیفی که دو خط می‌شود، جدول را غیرقابل خواندن می‌کند.
وقتی گویه‌ها واقعاً یک طیف ندارند. اگر برای یکی «رضایت» و برای دیگری «اهمیت» می‌پرسید، دو ماتریس جدا لازم دارید.
تعداد ردیف را محدود کنید
بالای ۸ ردیف، پاسخ‌دهی مکانیکی شروع می‌شود: کاربر یک ستون را از بالا تا پایین تیک می‌زند. اگر ۱۵ گویه دارید، دو ماتریس ۷–۸ تایی با یک عنوان میانی بهتر از یکی ۱۵ تایی است.
گزینه‌ی «نظری ندارم»
در ماتریس، اجبار به پاسخ برای همه‌ی ردیف‌ها مشکل‌ساز است: کسی که یکی از گویه‌ها را تجربه نکرده، مجبور می‌شود چیزی بزند. یک ستون «تجربه نکرده‌ام» اضافه کنید که در میانگین نیاید.
در گزارش چه می‌بینید
گزارش ماتریس باید دو چیز بدهد: میانگین هر ردیف (برای رتبه‌بندی گویه‌ها) و توزیع هر ردیف (برای دیدن دوقطبی بودن). میانگین ۳ می‌تواند یعنی همه ۳ داده‌اند، یا نصف ۱ و نصف ۵ — و این دو وضعیت کاملاً متفاوت‌اند و تصمیم متفاوتی می‌خواهند.