فرم چندصفحه‌ای یا تک‌صفحه‌ای؟ معیار تصمیم
جواب به تعداد سؤال بستگی ندارد، به این بستگی دارد که سؤال‌ها چند «موضوع» مختلف‌اند و آیا پاسخ ناقص برایتان ارزش دارد.
این سؤال معمولاً با قاعده‌ی سرانگشتی جواب داده می‌شود («بیشتر از ۷ سؤال؟ چندصفحه‌ای کن») که اغلب غلط است. سه معیار بهتر وجود دارد.
معیار اول: پاسخ ناقص برایتان ارزش دارد؟
در فرم تک‌صفحه‌ای، کسی که وسط کار برود هیچ داده‌ای برایتان نمی‌گذارد. در فرم چندصفحه‌ای، هر صفحه که تمام شود ذخیره می‌شود.
برای نظرسنجی رضایت که مهم‌ترین سؤالش اولی است، این تفاوت بزرگی است: با چندصفحه‌ای، پاسخ ۴۰٪ کسانی که تا آخر نرفتند را هم دارید.
معیار دوم: سؤال‌ها چند موضوع‌اند
۱۵ سؤال که همه درباره‌ی یک چیزند (مثلاً ۱۵ گویه‌ی یک پرسشنامه‌ی استاندارد) در یک صفحه بهتر است — کاربر یک بار ذهنش را تنظیم می‌کند و می‌رود جلو. همان ۱۵ سؤال اگر پنج موضوع مختلف باشد (اطلاعات فردی، سابقه، مهارت، حقوق، معرف)، صفحه‌بندی کمک می‌کند چون هر صفحه یک زمینه‌ی ذهنی دارد.
معیار سوم: منطق شرطی دارید؟
اگر بخش بزرگی از فرم فقط برای بعضی کاربران نمایش داده می‌شود، چندصفحه‌ای تقریباً همیشه بهتر است. در تک‌صفحه‌ای، ظاهرشدن و ناپدیدشدن بلوک‌های بزرگ وسط صفحه گیج‌کننده است و طول صفحه مدام می‌پرد.
اگر چندصفحه‌ای کردید
| کار | چرا |
|---|---|
| نوار پیشرفت بگذارید | «صفحه‌ی ۲ از ۴» یعنی کاربر می‌داند کِی تمام می‌شود |
| دکمه‌ی بازگشت بگذارید | بدون آن، اشتباهِ صفحه‌ی قبل اصلاح‌نشدنی است و کاربر می‌بندد |
| هر صفحه عنوان داشته باشد | عنوان، زمینه‌ی ذهنی را تنظیم می‌کند |
| صفحه‌ی آخر را کوتاه کنید | آخرین صفحه‌ی سنگین بیشترین ریزش را دارد |
حالت سوم که اغلب فراموش می‌شود
فرم گفت‌وگویی: هر بار یک سؤال، تمام‌صفحه. برای موبایل و برای فرم‌های کوتاهِ احساسی (نظرسنجی رضایت سه‌سؤالی) خیلی خوب کار می‌کند، ولی برای فرم‌های طولانیِ اداری بد است چون کاربر نمی‌تواند کل فرم را یک‌جا ببیند و برآورد کند.